A REVIEW ON PLACE AND FİCTİONAL PLACE IN OĞUZ ATAY’S KORKUYU BEKLERKEN

As a literary narrative, the story deals with real life, time, place, people and action in a fictional language. The space constituting the narrative is in the role of places in which situations and events are presented. At the same time, the place determines the boundaries of the areas where the plot takes place, and is not a tool in the narrative, but is related to all the characters that make up the story. While fictional spaces in literary texts present alternatives to real spaces, the storms of the people in the narrative are positioned around the real world axis with the author's fiction. In our study, the stories in Oğuz Atay’s story book Korkuyu Beklerken will be examined through the elements of space and fictional place. By emphasizing the origin, meaning, usage and types of the word space, it will be determined how the relationship between object and space is established. These analyzes will be determined by reference to Manfred Jahn’s Analtıbilim – Anlatı Teorisi El Kitabı and Bahar Dervişcemaloğlu’s Anlatıbilime Giriş. The relationship between the location descriptions in the stories Beyaz Mantolu Adam, Unutulan, Korkuyu Beklerken, Bir Mektup, Ne Evet Ne Hayır, Tahta At, Babama Mektup, Demiryolu Hikâyecileri and Bir Rüya with the narrative situations in the narrative will also be emphasized.

Edebi anlatı olarak hikâye gerçek yaşamı, zamanı, mekânı, kişileri, eylemi kurgusal bir dille ele almaktadır. Anlatıyı oluşturan mekân, durumların ve olayların içinde sunulduğu, yerler görevindedir. Aynı zamanda mekân olay örgüsünün geçtiği alanların sınırlarını belirlediği gibi anlatıda bir araç değil de amacı olan, hikâyeyi oluşturan karakterlerin tamamıyla ilişkilidir. Edebî metinlerde kurmaca mekânlar, gerçek mekânların alternatiflerini sunarken anlatıda yer alan kişilerin iç dünyalarında yaşadıkları fırtınaları, yazarın kurgusuyla gerçek dünya ekseni etrafında konumlandırılır. Çalışmamızda Oğuz Atay’ın Korkuyu Beklerken adlı hikâye kitabındaki hikâyeler mekân ve kurmaca mekân unsurları üzerinden incelenecektir. Mekân kelimesinin kökeni, anlamı, kullanımı ve çeşitleri üzerinde durularak, nesne-mekân arasında nasıl ilişki kurulduğu tespit edilecektir. Bu incelemeler Manfred Jahn’ın Analtıbilim – Anlatı Teorisi El Kitabı ve Bahar Dervişcemaloğlu’nun Anlatıbilime Giriş eserlerine başvurularak saptanacaktır. Beyaz Mantolu Adam, Unutulan, Korkuyu Beklerken, Bir Mektup, Ne Evet Ne Hayır, Tahta At, Babama Mektup, Demiryolu Hikâyecileri ve Bir Rüya hikâyelerindeki mekan tasvirlerinin, anlatıda yatan anlatı durumlarıyla ilişkisi üzerinde durulacaktır.